Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Δυο δοντάκια έπεσαν.

Δυο δοντάκια έπεσαν.
Πότε;
Στις 27 Αυγούστου!
Μεσημέρι!
Εκεί που ετοιμαζόμασταν να στρώσουμε το μεσημεριανιό τραπέζι...τσουπ!
Έπεσαν δυο διαμαντάκια για να πάρουν τη θέση τους δυο άλλα πιο γερά.

Τα πήρε λες η νεράιδα εκείνο το βράδυ τα δυο σου διαμαντάκια;



Μεγαλώνεις.... 
Ουπς! Μην ξεχνάς!
Τα δοντάκια να βουρτσίζεις 
και σωστά να καθαρίζεις!

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Για τον Φώτη μας.

Πριν από λίγο καιρό έγραφα για την απώλεια ενός υπέροχου συναδέλφου και φίλου. Του Δημήτρη Διβιδη.

Δε θα το πιστέψεις...
Σήμερα γράφω για αλλη μια μαχαιριά.
Θέλω να γραψω απειρα πράγματα μα και θελω να σιωπησω ταυτόχρονα.
Δεν έχουν τα λογια πια αξια και το εκτόπισμα ψυχής ανάλογης με αυτής του λατρεμένου συναδέλφου και φιλου Φώτη Φερενιδη.

Και πρέπει να συμβιβαστούμε εκ νέου. Να χωνεψουμε ότι ο φιλος μας και αδελφος μας Φωτης, ο Φωτακος μας δεν ειναι πια κοντα μας.


Δε γίνεται λες και ξαναλες.
Το λες το λες και δεν το ανέχεσαι το οχι της ζωής.
Καθε φορα που έβλεπα οτι ειχαμε βάρδια στις ειδήσεις πετούσε η καρδια μου που θα εβλεπα το φωτεινό χαμόγελό σου!
Που θα ρουφουσα απο την καλοσύνη σου. Που η ζωη θα ήταν πιο απλη μεσα απο την ηρεμια σου.

Φώτη, πραγματικά δεν ξέρω αν οι λέξεις μπορούν να αποδώσουν αυτό που σημαινες, σημαινεις και θα σημαινεις για μας.

Με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Θαρρεις και μας εκανες δώρο τη φωτεινή καρδια σου καθε φορα. Μα καθε φορα!
Δεν μπορώ άλλο Φώτη.
Δεν έμεινε ανάσα.
Τις πήρες ολες μαζι σου.
Ξεκουράσου λατρεμένο χαρισματικο πλάσμα.

Μόνο, να. Θα με ρωτησει η Χαρά "τι κανει ο Φωτης μας μαμά;"

Θα της πω οτι ταξίδεψες για να μάθεις τραγούδια, μελωδίες και μουσικες στο Θεό.

Πέτα κι εσυ εκει οπου ανήκεις.
Ψηλά.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Ποιος αριθμός είναι;

Καλημέρα!
Ξέρεις τι κόντεψα να ξεχάσω;
Τη νέα σου λατρεία για το εφετινό καλοκαίρι!

Οι αριθμοί!

"Μαμά, αυτός ποιος αριθμός είναι;;;"

Με ρωτάς με λαχτάρα και περίσσια χαρά!
Η αλήθεια είναι ότι η μάθηση των αριθμών άρχισε με ένα πολύ απλό παιχνίδι.
Σε αυτό μας βοήθησαν πολύ τα λεωφορεία!
"Μαμά! Δες! Το 3!!!"
 "Μαμά, δες! Το 50!!!"

Αργότερα με ρωτούσες για το καθένα από πού έρχεται και πού πάει και το παιχνίδι γινόταν ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Πλέον, δεν υπάρχει περίπτωση να δεις κάποιον αριθμό οπουδήποτε και να μην τον βροντοφωνάξεις!


 Είναι πολύ διασκεδαστικό όταν επιβραβεύεις τον εαυτό σου ρωτώντας με τόση γλύκα: "Μπράβο μου;;;;"

ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!

 ***Να μην ξεχάσω να σου πω ότι η πρώτη μέρα στο σχολείο σήμερα πήγε περίφημα!

Σε φιλώ.
Η μαμά.
 
 

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Μαζί στη δουλειά.

Είναι από τις στιγμές που απολαμβάνω πάρα πολύ.
Τυχαίνει μέσα στο χρόνο κάποιες φορές να σε παίρνω μαζί μου στη δουλειά και να περνάμε καλά και οι δύο.
Δεν είναι εύκολο αυτό ξέρεις για όλες τις μαμάδες.
Εξαρτάται πόσο Kids friendly χώρο εργασίας έχεις.
Κι εγώ σε αυτό τον τομέα είμαι πολύ τυχερή.
Είναι και οι συνάδελφοι ως επί το πλείστον γονείς και γνωρίζουν πολύ καλά τις ανάγκες και τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει μια εργαζόμενη μαμά.

Αυτό το καλοκαίρι, κάποιες μέρες, είμασταν μαζί στη δουλειά και αυτό έκανε καλό και στις δυο μας.
Σίγουρα, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ξεκούραση ενός παιδιού θα πουν οι αυστηροί και οι ειδικοί αλλά θεωρώ πολύ πιο ουσιαστικό και συναισθηματικά πλήρες το να είναι ένα παιδί κοντά στην εργαζόμενη μαμά του. Ειναι εμφανές άλλωστε ότι ένα παιδί νιώθει πιο ασφαλές και εν τέλει πιο χαρούμενο όταν βρίσκεται κοντά στη μαμά του ακόμη και σε ώρες εργασίας, κάποιες φορές όταν οι συνθήκες το απαιτούν.
Από την άλλη, είναι και μια πολύ καλή βιωματική εμπειρία.Το παιδί αναγνωρίζει τον εργασιακό χώρο της μαμάς του, κοινωνικοποιείται ακόμη περισσότερο και γνωρίζει ακόμη καλύτερα την ουσία του κόσμου.
Ποτέ δε μου άρεσαν τα παιδιά που είναι μεγαλωμένα σε μια "ξεκούραστη γυάλα" συνέχεια.

Εμείς, φροντίζουμε μετά τη δουλειά να περνάμε καλά. Κάνουμε τις βόλτες μας στο κέντρο της πόλης, παρατηρούμε την πόλη, παίζουμε ή χαλαρώνουμε σε ένα από τα πολλά καφέ της Θεσσαλονίκης και αναλύουμε πώς ήταν η μέρα μας.

Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά μικρή μου είναι ότι ερχόμαστε ακόμη πιο κοντά και χτίζουμε αναμνήσεις.

Σε φιλώ
(η μαμά).
*άραγε τι θα θυμάσαι από όσα όμορφα περάσαμε μαζί;

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Τώρα είναι η ώρα.

Τώρα είναι η ώρα που θα πάρεις και θα δώσεις αγκαλιές.
Που θα πεις τον καλό λόγο σου.
Που θα πεις σ'αγαπώ στους ανθρώπους σου.


Τώρα θα φορέσεις το φόρεμα "το καλό".
Τώρα θα φας το γλυκό που παχαίνει.
Τώρα θα αγοράσεις τα παπούτσια που είδες στη βιτρίνα.

Τώρα θα ζητήσεις συγγνώμη.
Τώρα θα πάρεις τηλέφωνο να εξηγηθείς και να εξηγήσεις.
Τώρα θα φροντίσεις τον εαυτό σου.

Τώρα θα πεις αυτά που δεν είπες ποτέ. Κανείς δεν ξέρει ότι τον αγαπάς ή τον σκέφτεσαι αν δεν του το δείξεις κιόλας. Αν του το πεις ακόμη καλύτερα. Έχουμε ανάγκη να ακούμε την αγάπη.
Η μουσική της ζωής δε διαρκεί για πάντα και δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο από την οικογένεια μας.
Τα πιο ζεστά φτερά για την καρδιά μας.


 

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Η Αγία Διακριτικότητα.

Καλημέρα!

Είναι μια εποχή που είμαστε και οι δυο στο τρέξιμο για πολύ σοβαρό λόγο.
Ακόμη όμως και έτσι, περνάμε υπέροχα, γιατί όλα τα αντιμετωπίζουμε ως εμπειρίες.
Και όταν όλα ησυχάζουν και σκέφτομαι την πορεία της ημέρας, λέω μέσα μου ότι αυτές οι εμπειρίες που συλλέγουμε μαζί μόνο καλό μπορούν να μας κάνουν.

Πάντα όμως, ένα καμπανάκι κουδουνίζει στη σκέψη μου.
Ξέρεις τι λέει;;;

ΘΑ ΕΧΩ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΩΣ ΓΟΝΙΟΣ ΑΝ ΔΕ ΣΟΥ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Η Διακριτικότητα λείπει στις μέρες μας μωρό μου.
Για εμένα θα έπρεπε να ανακηρυχθεί αγία.


Η διακριτικότητα λέγεται αλλιώς και τακτ.
Για αυτό έχει γράψει ένα υπέροχο κείμενο ο φίλος μας ο Μάνος Αντώναρος. 
Όταν μεγαλώσεις περισσότερο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα σου δώσω να διαβάσεις.

Αυτά για σήμερα μικρή μου!
Είναι και καλοκαίρι, κάνει ζέστη και δε θέλουμε πολλά πολλά, έτσι δεν είναι;

(Σ'αγαπώ πολύ. Η μαμά).

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Για τον Δημήτρη μας.

Είναι Σάββατο 24 Ιουνίου 2017.
Πριν ακριβώς δέκα ημέρες χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπούσαμε, αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε πολύ.
Το όνομά του ήταν Δημήτρης Διβίδης, ραδιοφωνικός παραγωγός από τους κορυφαίους στο είδος του στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης Fm100.





Γνώρισα τον Δημήτρη το 2000, τη χρονιά που μπήκα και εγώ στη μεγάλη οικογένεια της οδού Αγγελάκη 16. Με την Παλμύρα, τη Ζωή, τη Δέσποινα, τον Φώτη, την Έλενα, τη Βάση,  τη Δώρα, την Πέλλα, τη Δόξα και τα άλλα παιδιά. Φυσικά και τη λατρεμένη και αξέχαστη Λίτσα Φωκίδου.

Το ραδιόφωνο της οδού Αγγελάκη λοιπόν... Με τα φιμέ τζάμια που αποκάλυπταν όλα όσα γίνονταν έξω. Φιλιά, αγκαλιές, κλάματα, τσακωμούς, αναμονές, ραντεβού, λουλούδια που προορίζονταν για κάποια ορκωμοσία στο ΑΠΘ, γρήγορα βήματα, αργά βήματα, κάποιοι καθρεφτίζονταν να δουν αν είναι καλά τα μαλλιά τους, αν τους κολακεύουν τα ρούχα τους και όλα, όλα αυτά ήταν βούτυρο στο ραδιοφωνικό ψωμί μας...μπλέκονταν με τα λόγια μας και τα τραγούδια μας.



Μα ο Δημήτρης μας ήταν ο καλύτερος "μάγειρας" της μουσικής. Την ήξερε απέξω και ανακατωτά. Συνδύαζε ρυθμούς, μελωδίες, είδη με έναν απερίγραπτο τρόπο.
Απερίγραπτος ήταν και ο ίδιος.
Μπορώ να σου πω Χαρά, πως ήταν η χαρά της ζωής, της συναδελφικής και επαγγελματικής.
Ο Δημήτρης είχε τη χαρά σε κάθε του κύτταρο. Το χιούμορ του; Σε απογείωνε!
Ό,τι και να γράψω για τον Δημήτρη θα είναι λίγο γιατί τον Δημήτρη μόνο να τον λατρέψεις μπορούσες με το που τον αντίκριζες.
Ένας άνθρωπος βουτηγμένος στην καλοσύνη, στην καλή ενέργεια. Μια όντως καλή καρδιά, ευγενική ψυχή. Ένας τζέντλεμαν με ποιότητα, αλήθεια και απόλυτη διακριτικότητα. 
Ο Δημήτρης ήταν μια εποχή από μόνος του. Μια εποχή αγάπης, ειλικρίνειας, αλληλοβοήθειας, αγκαλιάς, τρανταχτού γέλιου. Μια εποχή ανεμελιάς θαρρείς και ας έτρεχαν κατά πάνω μας όλες οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας.
Έσβησε απότομα το φωτάκι.
Τέλος εποχής.
Δεν έχει πια τραγούδια να ανατριχιάσεις. Μείναμε να θυμόμαστε και θα θυμόμαστε για πάντα τις στιγμές που μας έκανε την τιμή να ζήσουμε πλάι του. Με εκείνη την απίστευτα γλαφυρή περιγραφή του σε ό,τι έλεγε και διηγούνταν. Με τα ξεκαρδιστικά ανέκδοτά του και τις αφηγήσεις του. Ένας άνθρωπος πλούσιος σε εμπειρίες.

Ο Δημήτρης έφυγε και δε θα ξαναγυρίσει.
Όμως δε μας άφησε μόνους.
Μας ένωσε ξανά τις "παλιές καραβάνες" που άλλαξαν μέρος αλλά όχι και καρδιά.


Όπως το λέει το τραγούδι...
"Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας"


Σε αγαπάμε αστέρι μας, πουλάκι μας γλυκό, λατρεμένε μας φίλε και αδελφέ.
Πέτα ψηλά. Ταξίδεψε! Και να ξέρεις: θα μας θυμίζεις ΠΑΝΤΑ, συνεχώς και αδιαλείπτως πόσο ωραίες ήταν οι μέρες μας μαζί σου!  Γιατί η ζωή μαζί σου και η πραγματικότητα του κόσμου ήταν πιο υποφερτή κοντά σου!

(ΥΓ. Τέτοιες φιλίες να έχεις τη χαρά να βρεις στο διάβα σου Χαρά μου...
Σε φιλώ.
Η μαμά).

 


Δυο δοντάκια έπεσαν.

Δυο δοντάκια έπεσαν. Πότε; Στις 27 Αυγούστου! Μεσημέρι! Εκεί που ετοιμαζόμασταν να στρώσουμε το μεσημεριανιό τραπέζι...τσουπ! Έπεσαν δ...