Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Μαμά μην πίνεις τόσους καφέδες!

Μια μέρα θα μου το πεις!
"Μαμά μην πίνεις τόσους πολλούς καφέδες"!

Και θα έχεις δίκιο...μα δεν κάνω ξέρεις άλλες καταχρήσεις. Δε θέλω και δε μου "επιτρέπεται".

Πώς; Πώς είπες;
Τι θα πει "επιτρέπεται;"

Ωχ...πού να σου εξηγώ...

Εχμ...να ας πούμε είναι όταν εγώ σου λέω ότι έφαγες πολλές πατατούλες και το στομαχάκι σου φούσκωσε και έγινε μπαλονάκι και δε χωράει άλλες!

Ξέρεις μικρή μου αυτό το "μπαλονάκι" ακολουθεί πολλές φορές και τους μεγάλους. Άλλοι το αντιλαμβάνονται και άλλοι όχι.

Αυτές τις ημέρες στη χώρα που ζούμε, ανάμεσα σε όλα τα γεγονότα, συμβαίνει και κάτι πολύ θλιβερό. Ένας νεαρός με ευαισθησίες και καλή καρδιά έπεσε θύμα κακής συμπεριφοράς από συμφοιτητές του στη σχολή όπου σπούδαζε... Η καρδιά του έγινε ένα τεράστιο "μπαλονάκι" και δε χώρεσε άλλη στενοχώρια και έφυγε. Εξαφανίστηκε από προσώπου γης.

Μην τρομάζεις.
Είμαι σίγουρη ότι θα βρεθεί η άκρη και η μαμά του παιδιού αυτού θα χαμογελάσει.

Να σέβεσαι πάντα τα όρια των άλλων μικρή μου...και να θέτεις και εσύ τα δικά σου. Κι όταν οι άλλοι δεν τα σέβονται, όσο είσαι μικρή θα το λες σε εμένα. Κι όταν μεγαλώσεις θα φροντίζεις να τα κάνεις κατανοητά.

Αυτό όμως το τελευταίο είναι δική μου δουλειά.
Και θα δώσω μάχη να  τη φέρω σε πέρας.

Στο υπόσχομαι.

Η μαμά.

Αγκαλίτσες και φιλάκια ζυμαράκια.
Μην ξεχνάς! Το βράδυ θα πάμε στο θέατρο! Ετοιμάσου!

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Το πάρτυ των γενεθλίων σου #2

Ε, ναι!
Είναι πια πραγματικότητα!

Έγινες δύο ετών!
Μαζί σου γίναμε τόσο και εμείς!

Το πάρτυ των γενεθλίων σου μας τρέλανε από χαρά όλους ζυμαράκι μου!





Το πάρτυ σου έγινε σε έναν καταπληκτικό παιδότοπο, με αξαίσιο προσωπικό και άριστο περιβάλλον. Το συστήνω σε όσους θελουν να περάσουν όμορφα. Λέγεται Ραπουνζέλ. Ένας υπέροχος πύργος παιχνιδιού και χαράς!

Όλα ήταν τέλεια. Το θέμα του πάρτυ μας ήταν η Μίνι Μάους που λατρεύεις και εσύ και εγώ!




Μας τίμησαν όλοι οι συγγενείς και οι αγαπημένοι φίλοι! Και βέβαια οι δικοί σου φίλοι: η Πέρσα και η Σταυρούλα, που σε φρόντιζαν συνέχεια, ο Κωνσταντίνος και ο Νικόλας, η Αλεξία η μικρούλα, η Βασιική και ο Δημήτρης, η Ανθή και η Δεσποινούλα! 

Η γιαγιά Θάλεια πετούσε από τη χαρά της. Αφού εσύ είσαι η Χαρά της!

Χορός, γέλια, χειροκροτήματα και άπειρο παιχνίδι! Στους καλεσμένους μας δώσαμε και ένα αναμνηστικό δωράκι. Η γιαγιά Θάλεια έπλεξε με τα χεράκια της μάλλινα πουγκάκια σε στυλ φατσούλες τενεκεδούπολης. Μέσα βάλαμε μια σβήστρα που είχε διάφορα πρόσωπα από ζωάκια και φυσικά το δωράκι πλαισιωνόταν από μια ευχαριστήρια δική σου κάρτα με τη φατσούλα της Mini mouse. Αυτή τη στιγμή δεν έχω το φωτογραφικό ντοκουμέντο, αλλά θα το ανεβάσω σύντομα!
Μαζί με όλα τα υπόλοιπα, φρόντισα να αγοράσω και κόκκινες μύτες του κλόουν για να σβήσουμε όλοι μαζί έτσι τα κεράκια σου!

 Εδώ, σε αυτή τη φωτογραφία βλέπεις και τη νονά σου! Βάλαμε τις μύτες μας και βουρρρρρρρρρρρρρρ! Και εδώ δεν έχασα την ευκαιρία να φωτογραφηθώ με μια πραγματική mini mouse!!!!

 Η φωτογράφος της εκδήλωσης ήταν επίσης εξαιρετική! Οι φωτογραφίες που σου έβγαλε είναι πανέμορφες! Θα τις δεις!
Ήταν μια μέρα χαράς για όλους μας...
Για εμένα ακόμη περισσότερο...
Χαρά και συγκίνηση μαζί...

Τελικά ακόμη αναρωτιέμαι:
Βρε μήπως έπρεπε να μπω κι εγώ στην πισίνα με τις μπάλες;;;;; Χααχαχαχα!

 Και του χρόνου ζυμαράκι μας....

Να μας ζήσεις!
Σε λατρεύουμε!

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Αρρώστησες ζυμαράκι μου!





Ζυμαράκι μου....αρρώστησες από χθες!
Ίωση είναι και θα περάσει!

Περαστικά σε όλα τα ζυμαράκια που τα επισκέφθηκε η Σούλα η ιωσούλα!

Μακια μάκια μάκια!

Θα επανέλθουμεεεεεεεεεεεεε!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλα μικρά και μεγάλα ζυμαράκια του σύμπαντος!

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Γράμμα στο παιδί μου #2

Ζυμαράκι μου γλυκό,
γλυκό μου ζυμαράκι!

Σήμερα, 9 Φεβρουαρίου 2015 γίνεσαι 2 ετών! Για να το πούμε σε μήνες, είσαι 24 μηνών! Συνήθως, όλες οι μαμάδες έτσι με τους μήνες μετράμε την ύπαρξή σας στον κόσμο τούτο, ώσπου να περάσετε τα 3 χρόνια. Δεν ξέρω. Μπορεί να κάνω και λάθος χαχαχαχα.

Γεννήθηκες σαν σήμερα, ημέρα Σάββατο, στις 5 το απόγευμα. Περίπου να, την ώρα αυτή που σου γράφω δηλαδή. 
Σαββατογεννημένη μου...πόσο άλλαξες τη ζωή μου!
Ήρθες απότομα στον κόσμο ζυμαράκι μου!
Βιαζόσουν!
Και τσουπ! Έκανες το θαύμα σου!
Και κάθε μέρα μου έδειχνες τα κατορθώματά σου!
Πόσο βιαζόσουν να πάρεις το ανάλογο βάρος! Και τι αγώνα έκανες!
Και τα κατάφερες!!!!
Σαββατογεννημένη μου...οι μοίρες εκείνη τη μέρα έγνεθαν ένα ζεστό ζακετάκι για εσένα.
Σου είχα πει και στο πρώτο γράμμα που σου έγραψα, πως η μέρα που γεννήθηκες είναι σημαδιακή: παραμονή του Αγίου Χαραλάμπους, του προστάτη της Υγείας. 
Είχα χάσει τις μέρες πριντσιπέσσα. Κι όταν στα ξαφνικά μου ανακοίνωσαν ότι πρέπει πλέον να δώσουμε έναν αγώνα, γύρισα τις σελίδες του ημερολογίου που με έστειλαν σε εσένα. Που μου έστειλαν εσένα!

Σαββατογεννημένη μου...δεν ξέρεις πόσο βουρκώνω όσο σου γράφω αυτές τις γραμμές...Και γιατί να ξέρεις; Κλείσε τα βλέφαρα μωρό μου...
Κοιμήσου πριντσιπέσσα μου κι όταν ξυπνήσεις θα βουτήξουμε στις αγκαλιές!

Σε λατρέυω ζυμαράκι μου!

Η μαμά
(που πάντα αναρωτιέται, αν έκανε τα "μαθήματά" της σωστά!)

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Η πρώτη τσουλήθρα.

Κου κου!
Α, ναι, ξέχασα να σου πω. Πολλές φορές αντί για "καλημέρα" λέω "κούκου". Το βρίσκω πιο ταιριαστό στη μητρική τρέλα μου!

Εσύ "φταις" για αυτό! χαχαχχαα

Λοιπόν, οι μέρες για το πρώτο παιδικό πάρτυ σου κοντεύουν!
"Θα γίνει χαμός, θα γίνει πανικός" λένε οι φίλοι και οι συγγενείς!

Δε σου κρύβω ότι και για εμένα είναι μια πολύ σημαντική στιγμή. Δηλαδή, πώς να σου το πω ζυμαράκι μου;;;; Είναι σα να είναι και το δικό μου πρώτο πάρτυ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, είσαι το πιο όμορφο πάρτυ της ζωής μου, ροδοφυλλένια μου!

Φυσικά, θα σου αφιερώσω ξεχωριστή ανάρτηση για το γενέθλιο πάρτυ σου!

Λοιπόν, και πάλι στο θέμα μας!

Κάθε μεσημέρι, που επιστρέφω από τη δουλειά στο σπίτι, πηγαίνουμε στην "μπέλιαααααααα" (δηλαδή την "κούνια-μπέλα" δηλαδή την παιδική χαρά).

 Τώρα το χειμώνα, δε συναντάμε πολλά παιδάκια την ώρα που πηγαίνουμε εμείς... Δεν πειράζει όμως! Εμείς βρίσκουμε αμάτρητους τρόπους παιχνιδιού!

Εδώ και μέρες ανεβαίνεις τα σκαλιά για να πας στην τσουλήθρα. Μόλις φτάνεις στο "επίμαχο" σημείο, σταματάς, με κοιτάς και με φωνάζεις "μαμάαααααα!" για να σε βοηθήσω να τσουλήσεις!

Ωωωωωωωωωωπ!

 Ακολουθεί ένας παντζουρλισμός χειροκροτημάτων!
Προχθές όμως, είχες άλλα σχέδια στο μυαλό σου. Έφτασες στο "επίμαχο" σημείο, με φώναξες αλλά τελικά δεν ήθελες τη βοηθειά μου! Τσούλησες εντελώς μόνη σου!!!!!

"Μπράβο Χαράααααααααα" (φώναξε η μαμά).
Αντε ξανά και άντε ξανά και ξανά και ξανά!

Η χαρά σου ήταν ανείπωτη. Και όταν ήρθε και ένα άλλο παιδάκι με τον παππού του, το παιχνίδι απογειώθηκε!

"Κούνια-μπέλιααααααα....πεπέλιαααααααααα"



Σ'αγαπώ!

Η μαμά.

Δυο δοντάκια έπεσαν.

Δυο δοντάκια έπεσαν. Πότε; Στις 27 Αυγούστου! Μεσημέρι! Εκεί που ετοιμαζόμασταν να στρώσουμε το μεσημεριανιό τραπέζι...τσουπ! Έπεσαν δ...