Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Και οι γιαγιάδες έχουν ψυχή.


Για μια εργαζόμενη μαμά (σαν εμένα) το σαββατοκύριακο είναι το βασίλειό της!
Εργάζομαι τις καθημερινές και όσα δεν προλαβαίνουμε να δούμε και να ακούσουμε μέσα στην εβδομάδα τα απολαμβάνουμε τα σαββατοκύριακα.

Βέβαια, σχεδόν κάθε μεσημέρι, αργά το μεσημέρι μετά τη δουλειά, θα δώσουμε το παρών μας στις παιδικές χαρές και στα πάρκα, θα κάνουμε την καθιερωμένη βόλτα μας στα καταστήματα της περιοχής μας, θα πούμε τις καλησπέρες μας στους καταστηματάρχες και ο ζαχαροπλάστης της γειτονιάς θα σου δώσει το κουλουράκι βανίλιας που μόλις βγήκε από το φούρνο!

Με τραβάς από το χέρι, κρατάς σφιχτά την μπάλα σου και είμαστε ήδη στην παιδική χαρά της γειτονιάς. Μια σωστά οργανωμένη παιδική χαρά που δυστυχώς δε χαίρεται του ανάλογου σεβασμού κυρίως από εμάς τους “μεγάλους”. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, μιας άλλης ανάρτησης.

-“Αμάνννν...άιντε! Θα πάθεις και τίποτα και θα βρω τον μπελά μου!”

Το κοριτσάκι κοντοστάθηκε με απορία. Σχεδόν 3 ετών, μπορεί να μην καταλαβαίνει ακριβώς τι εννοεί η γιαγιά της αλλά είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνει τη διάθεσή της. Καταλαβαίνει ότι αυτός ο οποίος τη συνοδεύει στο παιχνίδι της χαράς δεν συμμετέχει με την καρδιά του.

Τα τελευταία 3 χρόνια, από τότε που βγήκαμε στον “έξω κόσμο” παρατηρώ τις διαθέσεις ορισμένων γιαγιάδων. Θέλω να το τονίσω. ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΛΩΝ.
Αλίμονο!

Τότε θα έπεφταν σε αιώνια κατάθλιψη όλα τα παραμύθια, όλα τα “πούντο πούντο το δαχτυλίδι, ψάξε, ψάξε δε θα το βρεις!”, όλα τα “ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά”, όλα τα “έλα βρε Χαραλάμπη να σε παντρέψουμε” και ο “Μπαρμπα-Μαθιός” θα άλλαζε χωριό.



-“Τα άφησε και τα δύο σε εμένα...Ουφ...Βέβαια, τι να κάνει και η κόρη μου; Δουλεύει...Της είπα αν μπορεί τουλάχιστον τον έναν να τον στείλει σε παιδικό σταθμό να ανασάνω λίγο αλλά δεν ήθελε για εφέτος...Τελοσπάντων”


-“Και της είπα. Να της δώσω εγώ τα λεφτά να πάρει μια νταντά για τα πρωινά που λείπει στη δουλειά, αλλά δεν ήθελε να βάλει ξένη γυναίκα στο σπίτι της”.

Τις προάλλες με τη δική μας γιαγιά, συναντήσαμε μια γνωστή μας στο δρόμο.
Η μαμά μου τη ρώτησε πώς είναι και τι κάνει. Εκείνη απάντησε πως σχεδόν έπεσε σε κατάθλιψη καθώς είναι “κλεισμένη” όπως είπε αφού φροντίζει τον 1 έτους εγγονό της.

Μείναμε σύξυλες κι εγώ και η μητέρα μου από την εξομολόγηση αυτή.

Αυτές είναι μερικές από τις διαθέσεις κάποιων γιαγιάδων που εντυπώθηκαν στη μνήμη μου για να πω πόσο τυχερά είναι τα εγγόνια που έχουν μια γιαγιά που λιώνει για εκείνα. Πόσο τυχερά είναι που έχουν μια γιαγιά που στήνει από μόνη της παραμύθια και θεατρικά παιχνίδια με υφάσματα, πορσελάνινα φλιτζανάκια, σκουπόξυλα για άλογα και κατσαρόλες για μουσικά όργανα.



Μπορεί να έχουν και αυτές τα δίκια τους.
Ίσως πλέον το στερεότυπο της “χαρούμενης και ανέμελης γιαγιάς” να μην ισχύει πια 100%.
Ίσως και να μη χρειάζεται να ισχύει.
Ίσως όντως να είναι για αυτές τα εγγόνια ένα μεγάλο φορτίο.
Και ίσως να έχουν κάθε δικαίωμα να το εκφράσουν.
Ίσως η κρίση που βιώνουμε όλοι μας να μην τσαλαπατάται από τρανταχτά παιδικά γέλια και ένα σπίτι ανακατωμένο από παιχνίδια.

Ίσως. Πολλά ίσως.

Φυσικά και η ανατροφή και η φροντίδα μικρών παιδιών σημαίνει κούραση, κατανάλωση ενέργειας, μυική και πνευματική κόπωση. Φυσικά και εννοείται ότι άλλες είναι οι αντοχές μιας 40χρονης και άλλες μιας 65χρονης.



Φυσικά η παρουσία της γιαγιάς στο σπίτι παραμένει πάντα μια ευλογία.

Σε αφήνω όμως τώρα.
Η γιαγιά σου μου είπε να κινήσω γη και ουρανό για να σας φέρω το απόγευμα όσο περισσότερα μικρά μπουκαλάκια με υγρό για μπουρμπουλήθρες.

Προβλέπεται μεγάλο πάρτι, όπως μου είπε, στο μπαλκόνι.
:-)



Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

Η χαρά σε ένα μολύβι!

Τελευταία έχω βρει ή μάλλον έχω ξαναβρεί τη χαρά στη ζωγραφική, στο σχέδιο και το σκίτσο. Από μικρή μου άρεσενα τραβώ γραμμές, να χρωματίζω, να σχεδιάζω.
Είχα παρακολουθήσει μάλιστα, όταν ήμουν μαθήτρια δημοτικού, μαθήματα ζωγραφικής για λίγο καιρό.
Πήρα άλλο δρόμο αργότερα, ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία και το λατρεμένο μου ραδιόφωνο αλλά τελικά κάτι που αγαπάς ποτέ δεν το ξεχνάς.
Έτσι λοιπόν, άρχισα και πάλι την τακτική "βλέποντας και κάνοντας".
Δηλαδή, βλέπω κάποια σκίτσα, εικόνες ή ζωγραφιές και τις ξανασχεδιάζω.
Για δες! Το πρώτο σκίτσο που σχεδίασα ήταν αυτό!
 
Συνήθως βλέπω εικόνες και σχέδια από τον ιστότοπο Joy of Mom και προσπαθώ να τα ξανασχεδιάσω.


Δανείζομαι όμως και διάφορα printables από το εργαστήριο Art2Art στο οποίο και συμμετέχουμε κάθε εβδομάδα. Την περασμένη Δευτέρα, που ήταν Καθαρή Δευτέρα και έβρεχε, δεν μπορέσαμε να πετάξουμε χαρταετό. Κι έτσι σκέφτηκα να τον αποχαιρετήσω ζωγραφίζοντάς τον!


Μην ξεχαστείς σήμερα!
Μας περιμένουν στο μουσικό και εικαστικό εργαστήρι του Art2Art "Η μαγική Ομπρέλα"!
Την περασμένη εβδομάδα έφτιαξες ένα ελεφαντάκι! Θυμάσαι;

Και μην ξεχνιέσαι γενικά!
Να θυμάσαι πως η χαρά μπορεί να κρυφτεί ακόμη και μέσα στα μολύβια!






 Κλείνοντας, θα σου θυμίσω τον αλλοπρόσαλλο Μάρτη που ζωγράφισες. Τελικά, έχεις δίκιο! Μου φαίνεται και εμένα πολύ μα πάρα πολύ αναστατωμένος!

Σε φιλώ.
Η μαμά!
 

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Βρέχει; Ευκαιρία για νερόλακκους!

Βρέχει και νομίζεις ότι δεν μπορείς να απασχολήσεις τα παιδάκια σου;
Γελιέσαι!
Ντυθείτε αναλόγως και βγείτε στη γειτονιά σας να απολαύσετε τι άλλο;
Τους νερόλακκους!

Γαλότσες, αδιάβροχο μπουφάν και ομπρέλα θα κάνουν πιο ασφαλές το παιχνίδι σας!

Είναι απίστευτη η χαρά που παίρνουν τα παιδιά από αυτή τη δραστηριότητα. Γελούν με την καρδιά τους ιδιαίτερα όταν πετυχαίνουν το πολυπόθητο "πλατς!".

Βρέχει αυτό το Σαββατοκύριακο και επειδη κι εγώ σε είδα μικρή μου πως άρχισες να βαριέσαι, έριξα την ιδέα που σε έκανε να λάμψεις.
Παίξαμε με την καρδιά μας.
Ραντεβού στην επόμενη βροχή!

Tip 1 προς γονείς: επιστρατεύστε όλες σας τις ικανότητες για να πείσετε τα βλαστάρια σας να σταματήσουν το παιχνίδι!
Για να σας δω!

Tip 2 για παιδιά και γονείς:
Απολαύστε τη μικρή Kayden που απολαμβάνει για πρώτη φορά τη βροχή:

http://www.videoman.gr/53910
 
 
 

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Πάμε Γαλλία;

"Πάμε μαμά;"
"Πού παιδί μου;;;"

"Ση...Γαλλία!"

Νωρίτερα, είχαμε δει ένα διαφημιστικό σποτ για τη Disneyland. Μόλις είδες τους αγαπημένους ήρωες της Disney μου είπες ότι μπορούμε να πάμε κι εμείς και μάλιστα την ίδια μέρα!



Έπεσες διάνα και στην επικαιρότητα καθώς η Disney αναζητά 45 Έλληνες (30 γυναίκες και 15 άνδρες) που να μπορούν να εργαστούν στη Disneyland. Οι ακροάσεις από όσο διάβασα θα γίνουν στις 9 Μαρτίου στην Αθήνα!

Σε πήρε ο ύπνος και γελούσες. Μάλλον από τα όνειρα που έβλεπες.
Ξύπνησες και με ρώτησες αν είμαστε έτοιμες να πάμε στη Γαλλία!



Πόσο απλά είναι για τα μικρά παιδιά η ζωή!
Σου είπα ότι θα πάμε (με το αεροπλάνο φυσικά) κάποια άλλη στιγμή που θα έχω και αρκετές ημέρες άδεια απο τη δουλειά.

"Σα πάμε και στο Ντοντίνο μαμά;;;"

χαχαχαχαχα (και γιατί να μην πάμε σκέφτηκα;;;;)



Όταν θα μεγαλώσεις λίγο ακόμη θα σου πω πόσο υπέροχα πέρασα στις σπουδές μου στο Leeds, στην Αγγλία, μισή ώρα πτήσης για Λονδίνο και 7 ώρες δρόμος με το λεωφορείο από το Leeds.

Πάρε μια γεύση εδώ, όμως.




Ταξιδεύω μαζί σου ζυμαράκι μου από τότε που γεννήθηκες!
Από τότε που άρχισες να στρέφεις το βλέμμα σου στον ουρανό, αγάπησες κι εσύ όσο κι εγώ τα αεροπλάνα, που έρχονται και φεύγουν.

Ένα ταξίδι είναι η ζωή άλλωστε!

Σε φιλώ.
Η μαμά.
(ανυπομονώ για την επόμενη "πτήση" μας!).

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

"Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ" που μας μάγεψε.

Αν θες να κάνεις ένα δώρο στο παιδί σου μα προπαντός στον εαυτό σου, τότε πηγαίνετε να παρακολουθήσετε την παράσταση "Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ" στο Βασιλικό Θέατρο (ΚΘΒΕ).


Παρακολουθήσαμε κι εμείς την παράσταση την περασμένη Κυριακή το πρωί (11πμ) και ακόμη την κουβαλώ μέσα μου και από ό,τι φαίνεται αυτή την παράσταση θα την έχω φυλαγμένη το υπόλοιπο της ζωής μου.
Γιατί όλοι οι μεγάλοι έχουμε καλά φυλαγμένο ένα παιδί στην ψυχή μας.
Γιατί όλοι οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει την παιδική μας αθωότητα.
Γιατί όλοι οι μεγάλοι ξέρουμε ότι η αγάπη είναι το νόημα στη ζωή αλλά συχνά το ξεχνάμε γιατί "έχουμε" πολλά να κάνουμε.

 Δεν έχω λόγια για όλο το θίασο, για τους εξαιρετικούς ηθοποιούς και την καταπληκτική σκηνοθεσία της Μαριάννας Τόλη.
Η μουσική και τα τραγούδια μια μαγεία. Ένα ταξίδι συναισθημάτων για δύο ώρες. Τι Κυριακάτικη έκπληξη ήταν αυτή;;;;

Ένα έργο είναι επιτυχημένο όταν καταφέρνει να φέρει τη ζωή σου επί σκηνής.
Δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα και τη συγκίνησή μου από αυτά που έβλεπα ή που έβλεπα ότι έζησα κι εγώ.
Σε έσφιξα στην αγκαλιά μου και σκέφτηκα πόσο πολύτιμα είναι όλα όσα έχουμε στη ζωή.

Θέλω να την ξαναδούμε μαζί την παράσταση αυτή όταν θα έχεις μεγαλώσει περισσότερο. Να μπορώ να σου εξηγήσω καλύτερα αυτά που με ρωτούσες.

"Σου άρεσε η παράσταση Χαρά;;;"
"Ναι μαμά!".
Χειροκρότησες με όλη σου τη δύναμη και χαιρετούσες κι εσύ το θίασο με ενθουσιασμό.
"Με βλέπουν μαμά;;;"


(Είμαι σίγουρη ότι σε είδαν).
 
 

Για τον Δημήτρη μας.

Είναι Σάββατο 24 Ιουνίου 2017. Πριν ακριβώς δέκα ημέρες χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπούσαμε, αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε πολύ. Το όνο...