Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Για τον Δημήτρη μας.

Είναι Σάββατο 24 Ιουνίου 2017.
Πριν ακριβώς δέκα ημέρες χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπούσαμε, αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε πολύ.
Το όνομά του ήταν Δημήτρης Διβίδης, ραδιοφωνικός παραγωγός από τους κορυφαίους στο είδος του στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης Fm100.





Γνώρισα τον Δημήτρη το 2000, τη χρονιά που μπήκα και εγώ στη μεγάλη οικογένεια της οδού Αγγελάκη 16. Με την Παλμύρα, τη Ζωή, τη Δέσποινα, τον Φώτη, την Έλενα, τη Βάση,  τη Δώρα, την Πέλλα, τη Δόξα και τα άλλα παιδιά. Φυσικά και τη λατρεμένη και αξέχαστη Λίτσα Φωκίδου.

Το ραδιόφωνο της οδού Αγγελάκη λοιπόν... Με τα φιμέ τζάμια που αποκάλυπταν όλα όσα γίνονταν έξω. Φιλιά, αγκαλιές, κλάματα, τσακωμούς, αναμονές, ραντεβού, λουλούδια που προορίζονταν για κάποια ορκωμοσία στο ΑΠΘ, γρήγορα βήματα, αργά βήματα, κάποιοι καθρεφτίζονταν να δουν αν είναι καλά τα μαλλιά τους, αν τους κολακεύουν τα ρούχα τους και όλα, όλα αυτά ήταν βούτυρο στο ραδιοφωνικό ψωμί μας...μπλέκονταν με τα λόγια μας και τα τραγούδια μας.



Μα ο Δημήτρης μας ήταν ο καλύτερος "μάγειρας" της μουσικής. Την ήξερε απέξω και ανακατωτά. Συνδύαζε ρυθμούς, μελωδίες, είδη με έναν απερίγραπτο τρόπο.
Απερίγραπτος ήταν και ο ίδιος.
Μπορώ να σου πω Χαρά, πως ήταν η χαρά της ζωής, της συναδελφικής και επαγγελματικής.
Ο Δημήτρης είχε τη χαρά σε κάθε του κύτταρο. Το χιούμορ του; Σε απογείωνε!
Ό,τι και να γράψω για τον Δημήτρη θα είναι λίγο γιατί τον Δημήτρη μόνο να τον λατρέψεις μπορούσες με το που τον αντίκριζες.
Ένας άνθρωπος βουτηγμένος στην καλοσύνη, στην καλή ενέργεια. Μια όντως καλή καρδιά, ευγενική ψυχή. Ένας τζέντλεμαν με ποιότητα, αλήθεια και απόλυτη διακριτικότητα. 
Ο Δημήτρης ήταν μια εποχή από μόνος του. Μια εποχή αγάπης, ειλικρίνειας, αλληλοβοήθειας, αγκαλιάς, τρανταχτού γέλιου. Μια εποχή ανεμελιάς θαρρείς και ας έτρεχαν κατά πάνω μας όλες οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας.
Έσβησε απότομα το φωτάκι.
Τέλος εποχής.
Δεν έχει πια τραγούδια να ανατριχιάσεις. Μείναμε να θυμόμαστε και θα θυμόμαστε για πάντα τις στιγμές που μας έκανε την τιμή να ζήσουμε πλάι του. Με εκείνη την απίστευτα γλαφυρή περιγραφή του σε ό,τι έλεγε και διηγούνταν. Με τα ξεκαρδιστικά ανέκδοτά του και τις αφηγήσεις του. Ένας άνθρωπος πλούσιος σε εμπειρίες.

Ο Δημήτρης έφυγε και δε θα ξαναγυρίσει.
Όμως δε μας άφησε μόνους.
Μας ένωσε ξανά τις "παλιές καραβάνες" που άλλαξαν μέρος αλλά όχι και καρδιά.


Όπως το λέει το τραγούδι...
"Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας"


Σε αγαπάμε αστέρι μας, πουλάκι μας γλυκό, λατρεμένε μας φίλε και αδελφέ.
Πέτα ψηλά. Ταξίδεψε! Και να ξέρεις: θα μας θυμίζεις ΠΑΝΤΑ, συνεχώς και αδιαλείπτως πόσο ωραίες ήταν οι μέρες μας μαζί σου!  Γιατί η ζωή μαζί σου και η πραγματικότητα του κόσμου ήταν πιο υποφερτή κοντά σου!

(ΥΓ. Τέτοιες φιλίες να έχεις τη χαρά να βρεις στο διάβα σου Χαρά μου...
Σε φιλώ.
Η μαμά).

 


Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αυτισμού.

Σήμερα γιορτάζουμε δύο παγκόσμιες ημέρες.
Την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου και την παγκόσμια ημέρα για τον αυτισμό.


Καταρχήν αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι, είναι το ότι ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια. 
Όπως ακριβώς λέει η εικόνα "μην προσπαθείτε να μας θεραπεύσετε. Προσπαθείστε να μας καταλάβετε".

Πόσοι και πόσες όμως το κάνουμε αυτό;
Εδώ, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το δικαίωμα ενός μικρού παιδιού στο κλάμα, στο ηχηρό γέλιο, στην τσιρίδα και ό,τι μας "ξεβολεύει" από αυτό που θεωρούμε εμείς ως "φυσιολογικό".
Πώς είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ένα παιδί που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού;

Δεν έχουμε έτσι κι αλλιώς σωστή συμπεριφορά στα παιδιά των άλλων.
Βλέπουμε ένα παιδάκι και θεωρούμε σωστό και φυσιολογικό να του τσιμπήσουμε το μάγουλο, να το πειράξουμε (μα ξέρετε όλα τα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να καταλάβουν το χιούμορ σας) και στη χειρότερη περίπτωση απλώνουμε το χέρι μας να του βγάλουμε ενδεχομένως την πιπίλα που θα έχει στο στόμα ή να του κάνουμε οποιαδήποτε παρατήρηση χωρίς να έχουμε κανένα μα κανένα δικαίωμα.

ΠΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΙ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ;

Σήμερα, διάβασα ένα υπέροχο άρθρο από την Jasmine Cardinal .

Το άρθρο της λέγεται "Ten Things Not to Say to an Autism Mom...Really".


Διαβάστε το.
Αξίζει.

Επίσης, παρακολουθείστε αυτό το καταπληκτικό βίντεο που δείχνει πώς ακριβώς βλέπει τον κόσμο ένα παιδί με αυτισμό. 


Έχω γράψει πολλές φορές για τα στερεότυπα και την τάση μας να βάζουμε τους άλλους σε "κουτάκια" συμπεριφοράς και φυσικά να κολλάμε ταμπέλες.

Τα παιδιά έχουν απλοποιήσει τη ζωή.
Εμείς είμαστε αυτοί που εμφανίζουμε εμπόδια και πολλές φορές οδηγούμε σε αδιέξοδα.

Την επόμενη φορά που θα δούμε σε εμπορικό κέντρο ή σε σούπερ μάρκετ ή οπουδήποτε αλλού ένα παιδί που να έχει μια "διαφορετική συμπεριφορά" από αυτή που θα θέλαμε, ας δώσουμε χέρι ειλικρινούς βοήθειας στη μαμά ή τον μπαμπά του.
Δε χρειάζονται το επικριτικό βλέμμα μας αλλά τη ζεστή καρδιά μας.

Σας φιλώ και σας εύχομαι μια υπέροχη εβδομάδα.
 

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Το δέντρο που έδινε.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα θεάτρου θα σας πω για μια υπέροχη παιδική παράσταση που είδαμε χθες με το ζυμαράκι στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ.

Πρόκειται για την παράσταση ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ.

Ενδεχομένως να έχετε διαβάσει και το βιβλίο του Σελ Σιλβερστάιν που τώρα μεταφέρθηκε και επί σκηνής από την εταιρεία παραγωγής θεατρικών παραστάσεων ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΡΓΑ.




Το έργο είναι μια διασκευή από το ομότιτλο βιβλίο που έχει

 κλέψει την καρδιά όσων το έχουν διαβάσει. Πραγματεύεται 

την ξεχωριστή φιλία ανάμεσα σε ένα αγόρι και ένα δέντρο, 

μια μηλιά. Το μικρό αγόρι δένεται και γίνεται φίλος με τη 

μηλιά. Κάθε τόσο επιστρέφει και γεύεται τους καρπούς της 

και ότι άλλο μπορεί να δώσει ένα δέντρο. Στο τέλος, το μικρό 

αγόρι που έχει πια γεράσει, ξαποσταίνει λίγο γιατί είναι 

κουρασμένος. Εκείνη του λέει να καθίσει στο τελευταίο που 

της είχε απομείνει, το γέρικο κούτσουρό της.

Η αγάπη, η φιλία, η αμερόληπτη προσφορά, η άδολη αγάπη. 
Αξίες και έννοιες που δεν πρέπει να ξεχνάμε!


"Γιατί η μηλιά μαμά είναι λυπημένη;" 
"Γιατί οι άνθρωποι ξεχνάμε πολλές φορές το καλό που μας κάνουν κάποιοι άλλοι"  απάντησα στην κόρη μου.

Αργότερα μου έκανε και άλλες ερωτήσεις και αναφέρθηκε 
πολλές φορές στο έργο ακόμη και ώρες πολλές αφότου 
επιστρέψαμε στο σπίτι.


Ήταν μια ακόμη υπέροχη Κυριακή.
Και μπορεί να μην έχουμε που λέει ο λόγος μετρό στη 
Θεσσαλονίκη αλλά γονείς και δάσκαλοι έχουν πολλές 
επιλογές για παιδικό θέατρο κάθε Σαββατοκύριακο!
Κάποιοι νοιάζονται για τα παιδιά μας και τους ευχαριστούμε!





Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Κάνε ένα διάλειμμα! Το αξίζεις!

Καλημέρα!

Είναι Δευτέρα!

Είναι άνοιξη πια!

Ό,τι και αν μας απασχολεί ο ήλιος δίνει ενέργεια και χαρά!

Σήμερα σας αφιερώνω μια εικόνα από το αγαπημένο μου Joy of Mom

Επισκεφθείτε το και θα διαβάσετε πολλά όμορφα πράγματα για τη ζωή και τη μητρότητα.

Καλή εβδομάδα σε όλες και ολους!

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η μελισσούλα του Σαββάτου.

Είναι Σάββατο βράδυ.
Μόλις έχουμε διαβάσει ένα διαφορετικό βιβλίο από αυτά που δανειζόμαστε από τη δανειστική βιβλιοθήκη του παιδικού σταθμού. Λέγεται "Πες μου τι χρειάζεται" για να γίνει το κάθε τι στη ζωή...
Ένα υπέροχο βιβλίο που μιλά για τη διαδικασία των πραγμάτων και την αξία της συνεργασίας. Το περιεχόμενο του βιβλίου στηρίζεται στη φύση και μέσα εκεί ανοίξαμε την κουβέντα και για τις αγαπημένες μας μέλισσες.

Από πολλή μικρή άλλωστε σου τραγουδώ την αγαπημένη σου "Μελισσούλα", ένα νανούρισμα που σκέφτηκα και έγραψα μόνη μου και στο τραγουδώ σχεδόν κάθε βράδυ ή όποτε το έχεις ανάγκη.
Κλείσαμε το βιβλίο και είπαμε την καληνύχτα μας.
"Είσαι η μελλισούλα μου" σου είπα...


"Μα, εγώ μαμά..δεν τσιμπάω..." μου είπες με άπειρη ειλικρίνεια!
"Είσαι η μελισσούλα μου γιατί γεμίζεις την καρδιά μου με μέλι" σου είπα και σε αγκάλιασα ακόμη πιο σφιχτά.
"Θυμάσαι μαμά, που βλέπαμε μέλισσες το καλοκαίρι;"
"Βέβαια, θυμάμαι...και εφέτος θα τις δούμε και θα μας πουν πόσο κουράστηκαν για να μαζέψουν γύρη από κάθε λουλούδι για να μας φέρουν το μέλι" σου είπα.
"Μα...μαμά...οι μέλισσες δε μιλάνε!"
Είναι τόσο συγκινητικό να ακούω τη ροή της σκέψης σου. Πώς όλα τα αντιλαμβάνεσαι στην κυριολεκτική σημασία τους και με...διορθώνεις! Πόσο ξεκάθαρα βλέπει ένα παιδί τον κόσμο!
Αύριο είπαμε έχουμε αρκετά σχέδια για την ημέρα.

Ομως τι λες;
Να φάμε πρώτα ένα νόστιμο πρωινό με μέλι;
Μιαμ μιαμ μιαμ...το φαντάζομαι ήδη...νάτο!



Όνειρα γλυκά μελισσάκι μου...


Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Πού πας μαμά με το λεωφορείο;;;

Γεια σε όλες και όλους!
Είσαι μαμά και μετακινείσαι με λεωφορείο;
Είσαι μαμά και μετακινείσαι με λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη;;;

Ε, τότε ατύχησες! 
Ειδικά αν έχεις μωρό ή νήπιο μαζί σου.
Αλήθεια, ποια είναι η συμπεριφορά των συνεπιβατών στα παιδιά;



Τα εξηγώ όλα με κάθε λεπτομέρεια στο άρθρο που έγραψα για το babyads.gr  και θα ήθελα να ευχαριστήσω την Romina Xida για τη φιλοξενία. 

Εσείς;
Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στις μετακινήσεις σας με τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή μόνο οι Θεσσαλονικείς έχουμε αυτό το προνόμιο;
Δείχνουμε την ευαισθησία μας με μότο "ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ"; ή κοιτάμε να βολέψουμε τον εγωισμό μας ακόμη και για μια θέση στο λεωφορείο;

Σας φιλώ.
Η μαμά Σοφία.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Ένα αλλιώτικο δώρο τώρα που έγινες 4 !

Έγινες λοιπόν 4 ετών και εφέτος σκέφτηκα να πρωτοτυπήσουμε σε σχέση με το δώρο των γενεθλίων σου.
Πήρες βέβαια πολλά δώρα "υλικά" από φίλους, συμμαθητές και συγγενείς αλλά καθώς πλέον μεγαλώνεις ήθελα να αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι σιγά σιγά τη σημασία και την αξία των εμπειριών και των αναμνήσεων που είναι το μεγαλύτερο δώρο στη ζωη μας.
Να έχεις εικόνες...

Έτσι λοιπόν, αφού και οι δύο έχουμε λατρεία στα αεροπλάνα και ο μπαμπάς σου ταξιδεύει πολύ συχνά σκέφτηκα να σου κάνω μια έκπληξη. Κάτι που να το θυμάσαι με αγάπη και να το διηγείσαι σε όσους αγαπάς.
Άλλωστε, σχεδόν από τοσοδουλα, παρατηρούμε τον ουρανό, μερα και νύχτα. Τα αεροπλάνα που απογειώνονται ή κατευθύνονται για προσγείωση. Ευχόμαστε καλό ταξίδι σε όσα φεύγουν και καλή διαμονή σε όσα έρχονται.
Πιο ωραία ειναι τα βράδια στο λιμάνι. Που βλέπουμε αστέρια και φεγγάρια μαζί να αναστατωνονται προς στιγμην απο τη δύναμη και το θόρυβο αυτού του τεράστιου σιδερένιου πουλιού!



Στο αεροδρόμιο έχουμε πάει πολλές φορές. Στον πύργο ελέγχου όμως;

χαχαχχα Ήδη δύο μήνες πριν, συνεννοήθηκα με τον αερολιμενάρχη του αεροδρομίου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και μας έδωσε την άδεια να μπούμε μέσα στον πύργο ελέγχου!
 
 Με τη βοήθεια της αγαπητής κυρίας Αθηνάς περάσαμε από διάφορους διαδρόμους μέχρι να φτάσουμε στο πιο ψηλό σημείο του αεροδρομίου.
Εκεί μας περίμενε ο κ. Διονύσης και όλο το επιτελείο του πύργου ελέγχου. Στην αρχή σάστισες...εξεπλάγης...μετά όμως άρχισες να δίνεις και εσύ τις οδηγίες σου. Ευχήθηκες και καλό ταξίδι στους επιβάτες της πτήσης της GermanWings!

  Η ημέρα των γενεθλίων ακολουθείται από την ημέρα της γιορτής σου. Έκανες ένα μίνι πάρτυ γενεθλίων στον παιδικό σταθμό και κέρασες στους συμμαθητές σου τα μπισκοτάκια με το όνομά σου και τα cupcakes από το υπέροχο Papillon Coloré.

Την ημέρα της γιορτής σου σβήσαμε τα κεράκια της τούρτας στο σπίτι παρέα με την καλύτερή σου φίλη, τις γιαγιάδες και όλη την οικογένεια.
Τι τούρτα;;;;!!!!
Frozen φυσικά! Την τούρτα την έφτιαξαν με όλη την αγάπη και το μεράκι τους η Έλσα Κουκουμέρια  και η γλυκειά μας Μυρτώ από την αρτοποιεία ΚΟΥΚΟΥΜΕΡΙΑ.

Γλυκά να είναι τα χρόνια σου
όπως και η καρδιά σου!

Σε λατρεύουμε ζυμαράκι μας.

Μεγαλώνεις και μας συγκινείς...  

Για τον Δημήτρη μας.

Είναι Σάββατο 24 Ιουνίου 2017. Πριν ακριβώς δέκα ημέρες χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπούσαμε, αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε πολύ. Το όνο...