Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Η μικρή ξεσκέπαστη.

Ω, ναι!

Είσαι μια μικρή ξεσκέπαστη!
Και πώς καταφέρνεις να βγάζεις και τα καλτσάκια σου, θα μου πεις;;;;;

Σε σκεπάζω, ξεσκεπάζεσαι. Το ίδιο ξανά και ξανά. Εντάξει. Το πήρα απόφαση, ότι έτσι θα νυχτο-κοιμόμαστε!

"Κάνε μααααα...τη μαμά!"
"Μαααααα" μου δείχνεις με τα χεράκια σου και τη φωνούλα σου αμέτρητες φορές...

Κάνει "μαααα" και η μαμά στο μαγουλάκι σου.

Καληνύχτα ξεσκέπαστη πριντριπέσα!!!
Καληνύχτα και σε όλα τα παιδάκια του κόσμου!

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Έλα να το φιλοσοφήσουμε!

Γλυκό μου κοριτσάκι κάθε μέρα μου φαίνεσαι διαφορετική! Για πες μου...τι κάνεις ώσπου να έρθω από τη δουλειά και αλλάζεις μέρα με τη μέρα;;;;
Ήθελα να σου πω, να ξέρεις...ότι δεν υπάρχει ωραιότερο καλωσόρισμα από το δικό σου κάθε μέρα στην πόρτα. Όπως επίσης, όταν παραδίνεσαι στην αγκαλιά μου για ύπνο, με κάνεις να πιστεύω ότι έχω κάνει το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ημέρας!!!
Και σε ευχαριστώ για αυτό!
Σήμερα, ξετρελάθηκες βλέποντας γατούλες και σκυλάκια στη βόλτα που πήγαμε. Ναι, επίσης ξέχασα να σου πω ότι περπατάς πολύ άνετα (ειδικά μέσα στο σπίτι) και φυσικά δεν αφήνεις χορό για χορό!
Καρναβαλάκι μου!
Από τη μαμά να θυμάσαι ότι κάθε μέρα που ζούμε είναι ξεχωριστή και δε θα γυρίσει πίσω! Κάθε μέρα είναι ένα δώρο! Θα ήθελα όταν μεγαλώσεις αρκετά, να ρίξεις μια ματιά σε αυτό το κείμενο που βρήκα σε αυτή την ιστοσελίδα : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=18178

Έλα να φιλοσοφήσουμε τη ζωή! Και όποτε κάτι σε απασχολεί να ανατρέχεις στα λόγια αυτού του κειμένου:
"Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα".
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδυσσέα Ελύτη)
Το βράδυ ετοιμάσου για μια ακόμη γερή δόση κρυφτό!!!

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Ένα παραμυθάκι και 5 βήματα πιο πάνω.

Να θυμηθώ...να μην ξεχάσω ότι πλέον περπατάς ολοένα και μεγαλύτερες "διαδρομές" μέσα στο σπίτι....

και ότι απόψε ανταποκρίθηκες τόσο γλυκά στο παραμυθάκι που σου έλεγα. Και βέβαια ότι κρύβεσαι μόνη σου κάτω από το πάπλωμα προτρέποντάς με να σε ψάξω!

"Ααααα....αααααα...." σα να ήθελες να μη σταματήσω να σου διηγούμαι.

Όνειρα γλυκά σε όλα τα παιδάκια και τους γονείς τους!

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Τα πρώτα σου γενέθλια.

Ήταν όλα έτοιμα!
Τα ρουχαλάκια σου τα έπλεξε η γιαγιά. Η τούρτα σου σε λευκό και ροζ χρώμα περίμενε υπομονετικά να σβήσεις το πρώτο σου κεράκι!

Σου αρέσει τόσο πολύ η επαφή με τον κόσμο. Από αγκαλιά σε αγκαλιά! Αχ, τι ωραία βόλτα! 

Μα ήρθε η ώρα να κάνουμε "φουυυυυυυυ" το κεράκι!

Τελικά, το φύσηξα εγώ αλλά εσύ έδωσες το μεγαλύτερο γέλιο σου και τα ηχηρά χειροκροτήματά σου!

Να σου πω ένα μυστικό;
Αμέσως μετά τα γενέθλιά σου, έχεις και τη γιορτή σου!

Γερή και καλότυχη Χαρά μου!

ΥΓ. Τελικά, μια μέρα μετά τα γενέθλιά σου, μας έδειξες ότι μπορείς και εσύ να κάνεις "φουυυυυυυ".

Καληνύχτα μωρό μου σε εσένα και σε όλα τα μωράκια του κόσμου <3

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Ο πρώτος μας χρόνος!

"Είμαστε 50-50..."

Δε σοκαρίστηκα. Σχεδόν πάντα όταν κάτι πολύ σοβαρό πρόκειται να συμβεί, δεν πανικοβάλλομαι. Ίσως γιατί δε μεσολαβεί πολύ χρόνος για να το σκεφτώ.

"Είμαστε 50-50..."
Δεν αναζήτησα λεπτομέρειες και εξηγήσεις. Ήταν μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη και για εμένα, και για εσένα για τον εξαιρετικό γιατρό μας μικρή μου, που μας έφερε στη ζωή και τις δύο.

Η διαδικασία γέννησής σου κρίθηκε επείγουσα. Κι εγώ να φανταστείς δεν πολυκατάλαβα πότε βρέθηκα να περπατώ στο διάδρομο μέχρι να φτάσουμε στην αίθουσα τοκετού.

Σκεφτόμουν μόνο εκείνο το "50-50" και έλεγα από μέσα μου πως καλύτερα θα ήταν να ήταν 100 ή στη ζωή ή αλλού αλλά μαζί σου. Σκεφτόμουν, πως αν ξυπνούσα δίχως εσένα στην αγκαλιά μου ή αν δεν ήμουν για εσένα η πρώτη ζεστή αγκαλιά, πόσο λάθος θα ήταν όλο αυτό! Μετά, είπα "ο Θεός ξέρει" και από όσο θυμάμαι και από ό,τι μου είπαν ήμουν πολύ συνεργάσιμη μέχρι να δεις το φως.

Το φως το είδαμε μαζί.
Μαζί γεννηθήκαμε. Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013, στις 5 το απόγευμα. Παραμονή του Αγίου Χαραλάμπους.

Στο πλάι μας και γύρω μας ήταν ένα ολόκληρο επιτελείο εξαιρετικών γιατρών. Κάνουν θαύματα Χαρά μου αυτοί οι άνθρωποι και μάλλον, λέω, πως είναι οι καλοί συνεργάτες του Θεού.

Συγκινούμαι κάθε φορά που θυμάμαι τη μέρα της γέννησής σου. Γιατί μαζί πήγαμε κόντρα σε ό,τι φαινόταν αδύνατο.

Ένα χρόνο μετά, βλέποντας την ανάπτυξή σου, το πόσο γρήγορα μεγαλώνεις μέρα με τη μέρα, πόσο αλλάζεις και πώς εκφράζεις τα συναισθήματά σου νιώθω πως τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή Χαρά μου...

Σαββατογεννημένη πριγκιπέσα μου...ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν προστάτης της Υγείας. Κι εσύ γεννήθηκες παραμονή της γιορτής του. Χαράλαμπος λεγόταν και ο παππούς, ο άνθρωπος που ήταν ΑΞΙΑ στη ζωή μου. Το Α και το Ω της ψυχής μου που έφυγε 3 μήνες πριν γεννηθείς εσύ...

Είδες που σου είπα πως τίποτα δεν είναι τυχαίο;

Εσύ τώρα κοιμάσαι τόσο γλυκά στο κρεβατάκι σου. Κανένα όνειρο μη σε τρομάξει...έρχονται τα πρώτα σου γενέθλια! Τα γενέθλιά ΜΑΣ!
Σήμερα πήρα την τούρτα σου που την είχα παραγγείλει από ένα πολύ όμορφο ζαχαροπλαστείο κοντά στη δουλειά μου. Κάναμε μαζί πολλές δουλειές στο σπίτι χχαχαχαχαχαχ!

Περιμένω πώς και πώς την ώρα που θα χειροκροτάς από χαρά!

Χαρά και λάμψη να συντροφεύουν τη ζωή σου. Χαρά και λάμψη για όλα τα παιδιά του κόσμου Θεέ μου...!

Σε ευχαριστώ...

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Πάμε βόλτα με το αμάξι.

Λατρεύεις τις βόλτες και με το αυτοκίνητο!

Οι ειδικοί λένε ότι αποτελούν ένα από τα αποτελεσματικότερα "υπνωτικά" για τα μωρά και έτσι ακριβώς είναι!

Απόψε, πήγαμε μια σύντομη βόλτα με το αμάξι. Δεν μπορούσαμε να την αποφύγουμε άλλωστε! Έφτασες μόνη σου μέχρι την πόρτα! χαχχαχαχαχαχαα!

Σου αρέσει να κοιτάς από το παράθυρο όλες τις εικόνες που έρχονται στα ματάκια σου. Σου αρέσουν όμως και όλα τα κόκκινα και κίτρινα φωτάκια που λαμπυρίζουν μέσα στο αυτοκίνητο.

Μετά από λίγη ώρα, τα ματάκια αρχίζουν να κατεβάζουν τα "ρολά" τους.
Έτσι έγινε και απόψε.

Όνειρα γλυκά πριντσιπέσα!

ΥΓ. Να ξέρεις, κλείσαμε την τούρτα σου για τα πρώτα σου γενέθλια που θα γιορτάσουμε την Κυριακή! 

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Νανουρίσματα και του ύπνου τα καμώματα.

Και να που σήμερα έκανες μόνη σου 5 βήματα! Και αργότερα άλλα 3! Δε θες να σε βλέπουμε την ώρα που τα επιχειρείς. Θες να τα συνειδητοποιείς μόνη σου! και φυσικά μετά χειροκροτείς από χαρά!

Γλυκιά μου!

Έχεις τόση ενέργεια που το βράδυ κορυφώνεται!
Κι ενώ τα ματάκια σου δηλώνουν δύση, εσύ επιμένεις λες και θες να ρουφήξεις κάθε λεπτό της ημέρας. Χμμ...μήπως δε θες να μας αποχωριστείς μέσα στα βαμβακάκια του ύπνου;;;;

ποιος να ξέρει....

"Μελισσούλα, μελισσούλα
με την κίτρινη βρυσούλα
μέλι φέρε μου να φάω
κι ύστερα όπου θέλεις πάω
μελισσούλα μελισσάκι
σε ένα γλυκό λουλουδάκι
μελισοούλα μελισσώ
πόσο πόσο σ'αγαπωωωωωω"

Αυτό ήταν ένα δικό μου νανούρισμα που σκέφτηκα σε μια στιγμή "πανικού" όταν ήσουν λίγο πιο μικρή και δε σε έπαιρνε ο ύπνος...

και σήμερα λοιπόν που δυσκολευόσουν, τη μελισσούλα ξανατραγουδήσαμε σιγανά...Και να τα ματάκια άρχισαν να κλείνουν....Όμως να! Όρθια ξανά!

χαχαχαχαχαχαχαχχαχα

Μετά πάλι τα ματάκια άρχισαν να κλείνουν και σκέφτηκα εκείνη την ιστορία με τον "Κύριο Ύπνο" που έφυγε από το δάσος γιατί τα ζωάκια δεν τον δέχονταν όταν ερχόταν το βράδυ. Έτσι, λοιπόν, απογοητευμένος ο Κύριος Ύπνος πήγε σε άλλο δάσος να κοιμίσει άλλα ζωάκια. Τα ανυπάκουα ζωάκια όμως άρχισαν να κουράζονται...Αποφάσισαν λοιπόν να στείλουν κάποιον να βρει και να φέρει πίσω τον Κύριο Ύπνο στο δάσος τους, ώστε να μπορούν να πάρουν δυνάμεις για την επόμενη ημέρα. Ο κύριος Ύπνος επέστρεψε στο δάσος χαρούμενος και τα ζωάκια του υποσχέθηκαν πως δε θα τον κακοκαρδίσουν ξανά!

Κάπως έτσι, έκλεισαν και τα δικά σου ματάκια απόψε!

Όνειρα γλυκά σε όλα τα παιδάκια!

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Αχ, αυτές οι μαμάδες!

Καλό μήνα μπαμπίνααααα (ναι, ξέχασα να σου πω ότι αυτό είναι ένα ακόμη χαϊδευτικό όνομα για εσένα).

Νομίζω μικρή μου πως με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις.

Αν και είσαι πολύ μικρή για να μιλάμε για μαθήματα και σχολεία ακόμη, πιστεύω ότι το σχολείο δεν τελειώνει ποτέ. Ειδικά για εμάς τους "μεγάλους".

Χμμμ...πολύ θα ήθελα τη γνώμη σου, να μου πεις "τι σόι" μαμά είμαι;

Φυσικά ποτέ δεν ξέρω αν κάνω το σωστό. Όλο αναρωτιέμαι τι είναι πιο σωστό για εσένα; Όμως δεν παθαίνω πανικούς για απλά πράγματα. 

Έτσι έπραττε και η δική μου μαμά (η γιαγιά σου). Για ζητήματα απλά, που έχουν λύση, δεν αγχωνόταν ποτέ. Έτσι, δεν αγχώνονταν και τα παιδιά της. Για τα σημαντικά, κρατούσε την ψυχραιμία της και έβλεπε πώς μπορεί να διοχετεύσει την ενέργειά της για να λυθεί το οποιοδήποτε πρόβλημα.

Και σήμερα, όπως συνηθίζουμε κάθε Σάββατο, βγήκαμε για την καθιερωμένη βόλτα μας με το καροτσάκι. Ήρθε και η γιαγιά μαζί μας. Όσο εσύ κοιμόσουν, εμείς διαλέγαμε κάποια ρουχαλάκια για το Πάσχα (και όχι μόνο). Μετά πήγαμε για καφέ σε έναν πολύ ωραίο χώρο κοντά στο σπίτι. Έδειξες να σου αρέσει και χαιρετούσες όλο τον κόσμο που απολάμβανε τον καφέ ή το τσάι του. Εσύ έφαγες τα μπισκοτάκια σου μιαμ μιαμ μιαμμμμ...! Συναντήσαμε και μια φίλη της γιαγιάς και περάσαμε πολύ όμορφα.

Αφού ολοκληρώσαμε τον καφέ μας τελευταίος προορισμός μας ήταν το σούπερ μάρκετ για τα ψώνια και τις ανάγκες της εβδομάδας. Η γιαγιά σε πήρε αγκαλιά και κάνατε βόλτα ανάμεσα στους διαδρόμους ενώ εσύ έβλεπες με ζωηρό ενδιαφέρον τις ετικέτες και τα αυτοκόλλητα των προϊόντων.

Την ώρα που έβαζα τα πράγματα στο ταμείο και καθώς περίμενα να πληρώσω είχα δίπλα μου το καροτσάκι σου, χωρίς εσένα (αφού έκανες τις βόλτες σου με τη γιαγιά).

Έρχεται λοιπόν η επόμενη πελάτισσα που περίμενε να πληρώσει και μου λέει γεμάτη έκπληξη και με μια δόση επίπληξης:

"-Πού είναι το παιδί; Δεν υπάρχει παιδί εδώ μέσα;"

(Με το βλέμμα μου της έδωσα να καταλάβει αν υπήρχε ή όχι παιδί)

"-Συγγνώμη, τρόμαξα...για αυτό το είπα", συμπλήρωσε και ευτυχώς συνέχισε τη δουλειά της.

Από την ημέρα που γεννήθηκες, έρχονται στο δρόμο μου πολλοί τέτοιοι χαρακτήρες μαμάδων. Δεν είμαι εγώ ειδική παιδί μου για να τις κατατάξω. Πιστεύω όμως, πως σε αυτές τις περιπτώσεις κάνουν κακό πρώτα στον εαυτό τους και ύστερα στο παιδί τους.

Κυρίως, αυτό που είναι πιο ενοχλητικό, είναι ο αγενής τρόπος με τον οποίο ένας ξένος αξιώνει ότι ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για το δικό σου παιδί.

Είναι σχεδόν καθημερινό το φαινόμενο του μητρικού (γυναικείου) ανταγωνισμού. Προσωπικά δε συμμετέχω και δε δίνω σημασία πια. Αυτό συμβουλεύω να κάνουν και οι υπόλοιπες νέες μαμάδες.

Τι λες Χαρά; 
Α, συγγνώμη! Κοιμάσαι τώρα. Ώρα γλυκιά, ώρα ιερή!

Σμουτς!

Τι είναι για εσένα τα Χριστούγεννα;

Είναι τα δώρα; Είναι τα φωτισμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα; Είναι μήπως το κόκκινο ζεστό κρασί; Είναι οι συγγενείς και οι φίλοι; Είναι...